Diabetes type 1: van onrust naar stabiliteit met koolhydraatarm eten

Wat als leven met diabetes type 1 niet per definitie betekent dat je continu bezig bent met meten, corrigeren en schommelende bloedsuikers?

 In deze persoonlijke blog deelt diëtist Willemijn haar verhaal: van dagelijkse onrust en controleverlies naar meer stabiliteit, energie en rust, met behulp van een koolhydraatarme leefstijl.

Leven met Diabetes type 1: constante onrust en bloedsuikerschommelingen

Er was een tijd dat mijn dagen volledig werden bepaald door diabetes.

Ik werd wakker met angst voor een hypo, sliep slecht en moest constant mijn eten plannen om überhaupt te kunnen sporten. Mijn bloedsuikers gingen van piek naar dal en weer terug, alsof ze hun eigen leven leidden. Overdag was mijn hoofd continu bezig met meten, corrigeren, eten, insuline. Altijd alert. Altijd “aan”.

Mijn buik voelde vaak opgeblazen, mijn darmen protesteerden en mijn energie was structureel laag. Mentale rust kende ik nauwelijks. Alles in mijn leven draaide om controle houden. En hoe harder ik probeerde vast te houden aan die controle, hoe meer ik het gevoel had dat ik die verloor.

Sinds 3 jaar is dit niet meer mijn dagelijkse realiteit. Deze klachten zijn geen vast onderdeel van mijn leven meer. Ik heb mijn energie terug, ik denk niet meer de hele dag aan eten en mijn bloedsuikers zijn stabiel genoeg om mijn aandacht op mijn leven te richten in plaats van op mijn ziekte. In deze blog leg ik je uit hoe ik van onrust naar stabiliteit ging door een koolhydraatarme leefstijl.

Ik leef sinds 2012 met diabetes type 1. Een auto-immuunziekte waarbij het eigen immuunsysteem de alvleesklier aantast, waardoor de productie van insuline steeds verder afneemt. Insuline is noodzakelijk om glucose vanuit het bloed de cellen in te krijgen en het lichaam van energie te voorzien.

Zonder insuline stapelt glucose zich op in het bloed en ontstaan er ernstige complicaties, zoals ketoacidose en schade aan organen, bloedvaten en zenuwen. Daarom moeten mensen met Diabetes type 1 hun hele leven insuline toedienen en continu afstemmen wat ze eten, hoe ze bewegen en hoe ze leven.

In theorie klinkt dat overzichtelijk: koolhydraten tellen en daarvoor insuline spuiten. In de praktijk is het zelden zo simpel. 

Wat is Diabetes type 1 precies?

Mijn diagnose kwam na een lange periode van ziek zijn en viel midden in de puberteit. Een levensfase waarin je zelfbeeld al onzeker genoeg is. Bij mij kwam daar ineens een extra laag bovenop: meten, spuiten, plannen, corrigeren. Diabetes gaat niet op vakantie, ook ’s nachts niet.

Mijn bloedsuikers waren jarenlang één grote achtbaan. Hypo’s kwamen regelmatig voor, soms dagelijks, soms zelfs meerdere keren per dag. Niet alleen overdag maar ook ’s nachts. Overdag voelde ik me uitgeput en mentaal overbelast. Eten was nooit neutraal; het was iets dat beheerst, berekend en gecontroleerd moest worden. Mijn hoofd stond hierdoor nooit stil.


Puberteit, controleverlies en dagelijkse hypo’s

Op een gegeven moment ontdekte ik iets wat alles veranderde en tegelijk alles nog ingewikkelder maakte. Ik merkte dat ik slanker bleef wanneer ik minder insuline spoot. Ik viel af. Van buitenaf leek het alsof het goed ging. Maar van binnen ontwikkelde zich een patroon dat later een naam kreeg: diaboulimia. Een eetstoornis waarbij mensen met Diabetes type 1 bewust insuline overslaan om af te vallen.

Ik werd er goed in om dit te verbergen. Ik loog over mijn bloedsuikerwaardes, verzon excuses en schoof klachten af op stress of ‘vergeten’. Mijn ouders, artsen en diabetesverpleegkundigen wist ik lange tijd te misleiden. Zelfs toen signalen duidelijker werden, werd het deels weggewuifd. Alsof het er gewoon bij hoorde.
Mijn relatie met eten raakte volledig ontregeld. Soms had ik al mijn eten van de hele dag al voor de lunch op. Daarna volgden boosheid en schuldgevoel, die weer leidden tot restrictie. Dat patroon herhaalde zich eindeloos. Eetbuien, controleverlies, herstellen, opnieuw beginnen.

Wat me achteraf misschien nog het meest raakt, is dat in al die jaren niemand mij ooit vertelde dat voeding ook op een andere manier ingezet kon worden. De focus lag volledig op koolhydraten tellen en corrigeren met insuline. Meer meten. Meer rekenen. Meer controle. Maar nooit op de vraag of grote hoeveelheden koolhydraten zelf misschien onderdeel waren van het probleem.

Diaboulimia: wanneer insuline een middel wordt om af te vallen

Pas bijna elf jaar na mijn diagnose kwam ik in aanraking met een koolhydraatarme, animal based manier van eten. Niet vanuit een groot plan, maar uit frustratie en nieuwsgierigheid, omdat niets anders leek te werken. Ik begon voorzichtig met kleine aanpassingen, zonder verwachtingen.

Maar het verschil was direct merkbaar. Mijn bloedsuikers werden rustiger, de pieken en dalen verdwenen naar de achtergrond. Mijn energie kwam terug en werd stabieler, en gelijkmatiger. Ik ben eindelijk verzadigd en ik denk niet meer de hele dag aan eten.

Maar, dit betekent niet dat alles perfect is. Stress, hormonen, ziekte en slechte nachten hebben nog steeds invloed. Alleen het grote verschil: deze dingen bepalen mijn leven niet meer.
Waar ik vroeger continu bezig was met eten, corrigeren en voorkomen, is er nu ruimte. Mijn bloedsuikers zijn stabiel genoeg om mijn aandacht weer op mijn leven te richten, in plaats van voortdurend op mijn diabetes.

Mijn overstap naar koolhydraatarm en animal based voeding

Podcast aflevering Diabetes type 1 en voeding: hoe Willemijn rust vond met een koolhydraatarme leefstijl 

Minder koolhydraten, minder schommelingen, minder hypo’s

Ruimte om te leven, niet alleen te reguleren

Wat voor mij het grootste verschil heeft gemaakt, is dit: minder koolhydraten betekent kleinere stijgingen, kleinere stijgingen vragen om minder correcties en minder correcties betekent minder hypo’s en meer rust.

In de praktijk ziet een koolhydraatarm/animal based voedingspatroon er eenvoudig uit. Ik eet meestal twee tot drie maaltijden per dag. In de ochtend rauwe yoghurt met noten, blauwe bessen en collageen. Rond de lunch kies ik voor eieren, vis of vlees, soms aangevuld met iets van kaas. 's Avonds eet ik opnieuw een stuk vlees of vis, aangevuld met groenten. Geen ingewikkelde schema’s, maar voedzame, verzadigende maaltijden die rust brengen in mijn bloedsuikers.

Dit verhaal is geen advies en geen belofte. Iedereen met Diabetes type 1 is anders. Wat voor mij werkt, hoeft niet voor iedereen hetzelfde effect te hebben. Maar het is wel mijn ervaring en die ervaring had ik graag eerder gekend.

De boodschap die ik wil meegeven is deze: het is niet nodig om je hele leven te blijven lopen met constante onrust, schommelende bloedsuikers, angst voor hypo’s, slecht slapen en een verstoorde relatie met eten, omdat je denkt dat dit er nu eenmaal bij hoort.

Soms zijn klachten geen vast gegeven, maar een signaal.
En soms blijkt er meer mogelijk dan je ooit is verteld.

PLAN GRATIS KENNISMAKING

Loop jij ook vast in schommelende bloedsuikers, vermoeidheid of een voortdurende focus op eten en insuline? Je hoeft het niet alleen te doen. Plan een gratis kennismaking met mij in en dan kijken we samen naar jouw situatie, doelen en mogelijkheden.

Worstel je met Diabetes type 1?